Karel Sabbe

passage uit mijn derde boek

  • De Belg Karel Sabbe is de meest succesvolle ultraloper van het moment. Zo liep hij zowel in de Appalachian Trail (2018) als op de Pacific Crest Trail (2016) de snelste gekende tijd. Hij is vooral het voorbeeld dat mentale kracht in duursporten het verschil maakt.

    Karel staat aan de top van een ontwikkeling in het hardlopen die je een fundamentele verschuiving kan noemen. Atleten van alle niveaus zoeken ruwer en zwaarder terrein op. De uitdaging daar ligt niet meer noodzakelijk in het lopen van snelle tijden, werken op je weerstand of explosiviteit. In de vorige eeuw was dat de reden om wedstrijden te lopen. Door off road te gaan en extreem lange afstanden te lopen ( 100K of meer ) ontwikkelt zich een ander type atleet. De mentale zoektocht en het aftasten van de eigen grenzen wordt het doel waarvoor veel hardlopers hun schoenen aantrekken. De beleving en het ervaren worden de nieuwe norm. Het lopen wordt een zoektocht. In ontbering kan je op een bepaald moment enkel nog op jezelf rekenen. Ruw, bruut maar je moet verder. Dat kan al wandelend maar je moet verder. Die ervaring trekt hardlopers van deze generatie aan. De grens verleggen, aftasten en vooral vertrekken vanuit een onwetendheid. Je kan nu eenmaal moeilijk een idee krijgen van een ultra van 100 kilometer. Ons brein kan dat niet zomaar bevatten en indelen. Je zal dat onderweg moeten ontdekken, oplossen en overleven. Een 10 K of een marathon deel je in in stukken en je volgt een ritme. Eens je praat over een ultra hebben je enkel de zekerheid dat er ergens een streep getrokken is, wat zich tussen start en aankomst afspeelt zal je als atleet gaandeweg ontdekken. Jezelf voorbereiden zijn scenario’s bedenken. Maar uiteindelijk beweegt je lijf niet meer gecontroleerd. Je zit in een beweging, je denken vlakt uit en je wordt één met de omgeving, een soort onderdeel van de natuur. Een roes die niet te vergelijken is met het lopen van een 10 miles waar muziek langs de kant staat, je peperkoek aan de streep krijgt en waar onderweg selfies met de vrienden gemaakt worden. Een ultra of trail is een zoektocht naar een heilige graal die enkel door ontbering in jezelf terug te vinden is. Daar heb je best geen selfies bij nodig. De enige grens die getrokken wordt is je vetpercentage. Wanneer dat te laag komt, neemt de organisatie je uit de wedstrijd. Voor de rest loop je gewoon verder. Hoe lang? Dat maakt niet uit.

Mijn derde boek

Mijn derde boek heeft een inleiding.

Een fragment.

Inleiding

Blessurevrij Lopen is het doel van de meeste lopers. Simpel. Een dualiteit eigenlijk. Aan de ene kant willen ze zo veel mogelijk lopen en aan de andere kant haten we het om onze tochtjes te moeten onderbreken door blessures. Blessures doen we helaas onszelf vaak aan. Tegen het gezond verstand in toch gaan lopen als er hier of daar een pijntje opduikt om dan vast te stellen dat het pijntje een pijn geworden is… Ik snap dat volledig, ben zelf vaak koppig geweest om toch maar geen training over te slaan met als gevolg dat het niet beter is geworden. Maar wat ik wel geleerd heb is omgaan met pijntjes, ze begrijpen, oefeningen of manipulaties zoeken om ze te verbeteren en vooral om telkens opnieuw te sleutelen aan mijn manier van bewegen. De kern van het vermijden van blessures is onze manier van bewegen. Wat trainen we? Hoe lopen we? Wat eten we? Dat zijn de zaken die veel problemen vermijden. Je moet jezelf kennen, maar wie kent er eigenlijk zichzelf? Teveel atleten zien de anderen bezig en denken ik ga dat ook zo doen. Een risico dus. We verlaten ons eigen aanvoelen door naar anderen te kijken. En natuurlijk door observatie leer je veel. Maar die info is enkel zinvol wanneer je haar kan vertalen naar je eigen lijf, leden en leven. Anders loopt het gegarandeerd verkeerd. Kipchoge is een fijn voorbeeld van levenshouding, trainingsdiscipline en zelfzorg. Maar helaas voor ons Westerlingen leuk om naar te kijken, niet om na te doen. Daarvoor zijn onze leefomstandigheden te luxueus, ons eten te gemanipuleerd, ons bed te zacht, … Je zal wat je ziet moeten verplaatsen naar je eigen leven. En daar je voordeel mee doen. Dat kan. Maar vraagt een andere visie. Terug naar jezelf kijken en je doelen in het leven. Je verwachtingen bijstellen misschien maar vooral rust vinden in je eigen kunnen en genieten van haalbare doelen die je enkel doet voor jezelf. Onze drang naar likes werkt stilaan verstikkend en laat ons verweesd achter. Tot de volgende post op facebook en de cirkel herhaalt zich. Waar ben je eigenlijk mee bezig? Een persoonlijke evolutie of beantwoorden aan de verwachtingen van anderen die je belonen met een like?

Vandaar deze gids. Je helpen om zelf dingen te begrijpen, te plaatsen en een actieplan te hebben om hier wat mee te doen. Zijn het nu blessures, ontgoochelingen of doelen die te veraf zijn. De weg daarnaartoe is leerrijk. En het is jouw weg. Geniet ervan, koester hem en vooral omarm de ervaringen.

Testen op locatie

Ik kom naar je toe om te testen ( of toch ongeveer). Testmomenten voor http://www.newtonrunning.eu kunnen in Antwerpen ( op locatie in het nachtegalenpark, stadspark of nieuw zuid) en in Knokke ( sportstadion). Een loopschoen testen doe je het best in een zo loopnormale omgeving mogelijk. In een sportwinkel op een loopband of tapijt met een aantal camera’s die je filmen komt zeer overtuigend over maar heeft naar mijn gevoel een negatieve impact op je manier van bewegen. Vaak ben je wat gestresseerd door het moment of de omgeving, misschien niet perfect opgewarmd, wil je laten zien dat je goed kan lopen en gedraag je je anders, … Behoorlijk wat redenen kunnen je natuurlijke, ontspannen manier van bewegen veranderen. Om dit op te vangen organiseer ik op ‘vertrouwde’ locaties testmomenten. En met vertrouwd bedoel ik normale loopomgevingen. Het doel is om je op een juiste manier in te schatten en te kunnen adviseren.

Livestream op vrijdag 12/06

Behoorlijk wat spieren vormen samen een optimale looptechniek. 12 van die spieren zijn echt essentieel. Die ken je maar beter. Nu vrijdag licht ik een aantal van die spieren toe, leg je uit hoe die trainbaar zijn en hoe je kan herkennen of er een probleem mee is.

De livestream gaat enkel via ZOOM. Stuur dus best een mail naar footrooms@maisonjohn.com op deel te nemen. Gratis wel te verstaan.

Don’t push it

Veel atleten trainen op hartslag, snelheid of vermogen. Aan al die manieren zijn voordelen maar ook nadelen. Je resultaat is meetbaar en je gevoel of je goed of slecht bezig bent, staat in relatie tot dat meetbare resultaat. Spontaan hebben we twee reacties. Forceren. Bij een mindere dag gaan we toch lopen naar dat meetbare doel en er alles aan doen om het te halen. We forceren, we sleuren ons erdoor maar we zullen dat doel bereiken. Teleurgesteld. Als het echt niet lukt, hebben we gefaald. En zijn we niet goed bezig. Plots wordt alles in vraag gesteld.

Die twee reacties en alle variaties daartussen zijn totaal ongefundeerd. Ons lichaam kent geen hartslagzones, snelheid of vermogen. Dat zijn meetpunten die wij gebouwd hebben om een prestatie beter te begrijpen. En dus zijn die systemen aannames. Er zijn zoveel componenten die die parameters beïnvloeden dat twee trainingen zelden volledig hetzelfde aanvoelen maar beiden heel geslaagd zijn.

Probeer daarom altijd je gevoel te volgen en meetinstrumenten voor hartslag, snelheid of vermogen te gebruiken als ondersteunend. Om je toch een beetje in te dekken. Er zijn nu eenmaal dagen dat alles beter vlot, je HR blijft laag maar je snelheid ligt hoger dan gewoonlijk of je HR stijgt continu maar je blijft je goed voelen en het tempo bevalt.

Elke parameter is niet meer dat een zeer beperkte waarneming. Het helpt maar laat het nooit een doel op zich zijn.

Een dag die niet optimaal aanvoelt vraagt om een bijsturing van je training. Vaak kom je er alsnog door en kan je toch nog het gewenste doen.

Forceer daarom niet, dwing niet af. Je lichaam presteert het best wanneer je soepel blijft en maximaal gebruik maakt van de systemen waar je lichaam over beschikt met name elastische terugslag en zwaartepunt.

Ontspan

Trainen is voelen. Voel een tempo, voel je adem, voel een ritmeverandering, …. Waarnemen is bewust kijken met je zintuigen. Lopen doe je zo lang mogelijk ontspannen en bewust van je eigen mogelijkheden. Zodra je bezig bent met de anderen, verplaatst je je aandacht en wordt alles veel complexer. De ontspanning wordt inspanning. Het doel wordt heilig en de weg daar naartoe plots minder interessant. Alle info gaat verloren. Elke training gaat over jezelf en bewust bezig zijn. Blijf daarom zolang mogelijk ontspannen.

Hou een dagboek bij

Lopen, liefst meerdere keren per week, werkt verslavend. Vaak sluipt daar ook een systeem in. Een systeem waarop je lichaam gaat drijven en waarmee je de beste sensaties uit dat lopen kan halen. Dat systeem kan je aanvoelen maar nog beter is om het te ontdekken, dat gaat vaak sneller. En daarvoor heb je een dagboek nodig. Je schrijft op wat je getraind hebt, je schrijft de resultaten van wedstrijden op, je beschrijft je trainingsijver, … Doe dat een voldoende lange periode en je zal bepaalde dingen beginnen zien. Welke trainingen zijn leuk, welke wedstrijden, hoe waren de resultaten na een bepaald type training, …

Probeer het eens.

http://www.learntorun.eu

Hielspoor

Weinig hardloopblessures die zo tot de verbeelding spreken. Elke loper denkt die aandoening te kennen met als gevolg dat elke pijn in de voet, ongeacht waar, die voorkomt bij het neerkomen, het etiket hielspoor opgeplakt krijgt.

Hielspoor is een specifiek probleem met een specifiek pijnpatroon. Dit snel herkennen als atleet laat je toe om hier wat aan te doen met een concreet plan van aanpak. Je kan er met andere woorden zelf wat aan doen.

Als atleet ben ik ervaringsdeskundige en als sportreflexoloog geef ik regelmatig tips, aangepaste trainingsvormen, … Binnenkort start ik met een online lessenreeks rond de meeste voorkomende hardloopblessures en een plan van aanpak dat je als atleet zelf kan doen. Want de kijk van de loper is anders dan de kijk van een sportmasseur of een kiné. Ik bedoel hier niet de visie op het probleem mee maar wel de invalshoek om naar die pijnzone te kijken. Een therapeut staat op afstand en observeert, bevraagt maar voelt zelf niet. Jij voelt de pijn en de zones maar kan niet vanop een afstand kijken. Het is vanuit die manier van waarnemen dat de meeste van mijn opleidingen vertrekken.

Wil je hierover info of het agenda ontvangen, mail even naar footrooms@maisonjohn.com.

2 minuten

Een kort blog deze keer. Maar een heel bijzonder.

Er bestaan tal van looptrainingen, snel, kort, traag, … en de meeste van die trainingen vragen een quasi constant tempo. Bv. 5 keer 1000 meter in 4 minuten per 1000 meter met een bepaalde rustperiode die korter kan worden naarmate je dat type van training herhaalt.

Naar mijn gevoel beantwoordt trainen op een constant, gelijkmatig tempo niet aan het normale verloop van een wedstrijd. De grote uitzonderingen zijn misschien wedstrijden op de piste of met een haas.

Daarom gebruik in een manier van trainen die naar mijn gevoel veel realistischer is, de 2 minuten methode.

Je loopt een bepaalde afstand ( 200 meter, 400 meter, ….) aan een hoog tempo en tussen elke loop recupereer je 2 minuten waarbij je de eerste minuut wandelt of zeer traag jogt en je hartslag laat zakken tot je onderste omslagpunt en dan de rest van de twee minuten verderloopt. De regel is dat het herstel naar dat omslagpunt binnen de minuut moet zoniet liep je de afstand te snel.

Elke wedstrijd zeker de trails, … heeft een moment waarop je moet vertragen ( een brug, een drankpost, iemand voor je, …) en dan is het nuttig dat je lichaam dit herkent en recupereer om daarna weer te vertrekken.

In mijn volgend boek wordt dit uiteraard in detail uitgewerkt.

Coach

Livestream 15 mei

Nu vrijdag praat ik om 10 uur over een onderwerp dat eigenlijk elke hardloper aanbelangt maar waar slechts weinigen mee bezig zijn, onze loopschoenen.

Kleur en vorm zijn nog altijd de criteria om tot een aankoop over te gaan. Soms komt er een advies in een hardloopspeciaalzaak aan te pas maar toch zal de eindbeslissing bepaald worden door de kleur en de look. Dat is begrijpelijk, we willen er allemaal wel OK uitzien. Helaas komt die keuze niet altijd je optimale looptechniek ten goede.

Zodra je met je gekozen loopschoenen gaat lopen, zal je het daarmee doen. Je hebt ze betaald. Helaas ondervinden we pas tijdens het trainen of die schoenen echt goed zitten en als dat niet zo is dan kan je terug naar de winkel gaan ( maar wie doet dat ?) of je kan je aanpassen maw. je manier van lopen veranderen om met die schoenen verder te kunnen. Het is mij in het verleden vaak overkomen, ik durf te beweren dat de meeste atleten die ik nu zie dat ook doen. Wat hoe verklaar je anders schoenen van gemiddeld 275 à 300 gr ( per schoen uiteraard) aan de voeten van iemand die bv. 60 of 65 kg weegt? Hoe verklaar je anders dat een loopschoen die zwaar hieldempend is aan de voeten van iemand die blijkbaar perfect op de voorvoeten landt? Zo kan ik nog wat doorgaan.

Nu vrijdag praat ik in mijn livestream over een aantal loopblessures waar ‘beginnende’ lopers vaak last van krijgen ( zijn zij het die enkel comfort en kleur kiezen ? Ik denk het niet. ). In het bijzonder zal ik stilstaan bij hielspoor en het omslaan van de enkels bij het neerkomen. Naast een aantal zeer concrete tips om hier mee om te gaan, ga ik je een manier aanleren hoe je zelf kan ontdekken welk type loopschoen voor jou ideaal kan zijn. 

Als je met die info naar een hardloopspeciaalzaak gaat, kan je specifieke info aanreiken waar de adviseur echt wat aan heeft. Enkel op basis van een looptest  die je vaak onwenning, gestresst, kort, … aflegt ter plaatse, is misschien richtinggevend maar zeker bij een loper in ontwikkeling ( waar zeer veel nog verandert) nog te beperkt.

Hou ermee rekening dat de livestream niet online gezet wordt achteraf.