Mijn 3de boek

Zonet heb ik mijn manuscript, eerst nagelezen door een editor, zelf nogmaals doorgenomen en klaar voor publicatie bevonden. Dan ligt het boek nog niet in de rekken, maar er is weer een stap gezet.

In een boek kan je behoorlijk wat kwijt. In mijn geval meer dan 300 tips, wat trainingsschema’s, … Wat echter nog belangrijker is, wat staat er niet in? Wat lag er aan de basis van dat boek, van de vorige twee en uiteindelijk aan wat ik nu doe en hoe ik nu denk. Dat staat er niet in. En dan krijg je de opmerking om daar ook wat mee te doen. En dan wordt het spannend. Wil ik dat wel, vinden de lezers dat wel waardevol, heb ik dat niet al genoeg gedaan? En als ik dan eerlijk ben, besef ik dat het inderdaad waardevol kan zijn en dat ik het nog nooit verteld heb. Soms kort aangehaald dat wel, maar het verhaal en de lessen die ik daaruit kon trekken naar revalidatie, training, … toe, vertellen, dat deed ik nog nooit.

De eerste vijf jaar van mijn loopcarrière, ik loop er ondertussen 37, gingen niet gemakkelijk. Los van het feit dat starten met lopen een behoorlijke aanpassing vraagt van je lichaam, een aanpassing die tijd kost, begon ik te lopen met een fysieke achterstand. Ik was 15 jaar en deed eigenlijk altijd wel aan sport, niet fanatiek, maar ik bewoog vrij regelmatig. Helaas at ik nog liever en was ik wel te zwaar maar in theorie was er geen fysiek probleem om mij te beletten te starten met lopen. Dat was bruusk veranderd in september/oktober 1983. Er werd toen bij mij een hersentumor vastgesteld. Een astrocytoom op een zeer ongelukkige plaats. Het gebied ( zie foto) waar oa de voortbeweging zich bevindt.

Het werd vrij snel ontdekt nadat ik in de zomermaanden coördinatieproblemen, hoofdpijnen, … kreeg. Naast die tumor bleek er ook hersenvocht op te stapelen. Normaal loopt dat weg richting buik, maar de ader die daarvoor zorgt zat geblokkeerd door de tumor. Om een lang verhaal kort te maken ( in Footsteps, mijn eerste boek, vind je wat meer hierover), diende men snel in te grijpen of het kwam niet goed. Die operatie was succesvol met enkel het risico op kleine beschadigingen, en ik kon vrij snel naar huis. Pas na de operatie zou ik merken dat de impact groter was dan je zou denken.

Uiteraard ben je dankbaar. Dankbaar dat je nog leeft, dat alles nog normaal lijkt, … dat je dus met zo weinig mogelijk hinder bent weggekomen. En zo ben ik het ook blijven bekijken. Want hinder was er. Hoofdpijn, spierpijn, spierkrampen maar vooral een niet optimale beweging ( om het zacht uit te drukken). Ik had totaal geen loopcoördinatie meer. Ik ken nu weinig van hersenfuncties maar er is een deel dat ahw een geheugen van beweging vormt. Je kan wel dingen apart doen, maar het laten praten met elkaar tot een beweging zit in dat geheugen. En ik heb het gevoel dat er daar wat geraakt was. Ik kon bepaalde dingen niet meer. Op het eerste zicht viel dat wel mee, ik kon stappen, mijn fijne motoriek was OK, … maar eens ik wou lopen dat was het een pak minder. En ik wou dus beginnen lopen.

thank you for this comment, john

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: